Ik ben een wandelaar. Waar anderen bij de minste verplaatsing de fiets (of gruwel: de auto) nemen, daar stap ik naartoe. Daar kruipt veel tijd in, maar voor mij is deze niet verloren. Ik geniet, relax en mijn geest dwarrelt rond zoals ze op geen enkel andere plaats of ogenblik kan.
Ik wandel, dus ik ben.
Mijn gewandel beperkt zich wel tot mijn stad, en meer in het bijzonder tot mijn buurt, mijn dichtbijwonende vrienden en het centrum (alwaar we dan ook weer uren kunnen rondkuieren). Will Self daarentegen is een echte wandelaar. No way, dat ik ooit in mijn leven nog 100 km aan één stuk stappen zal halen.
Voor hem is wandelen dan ook iets meer dan zich gewoon van A tot Z bewegen met de voeten. In zijn boek ‘Psychogeography’ vertelt hij hierover uitvoerig.
"The term derives from the French Situationists, a post-Marxian groupuscule in 1950s Paris. Their leader, Guy Debord, coined it. For him, what he fervently hoped was that “late capitalist” society was a kind of illusion, or spectacle, in which city dwellers were thrust hither and thither by commercial imperatives—work, consume, die—and so unable to experience the reality of their environment. His solution was the derive, or drift, really a resurrection of the time-honoured tradition of the Parisian flaneur, in which the solitary walker ambles through the metropolis, experiencing its richness and diversity when freed from the need to use it. Since the Situationists—whose main derive was to pick up a few bottles of cheap red wine, get drunk on them, totter through Paris to the Ile de la Citee in the Seine and then sleep it off—psychogeography has mutated in many ways, but most of us who practice it—and it is a practice, not a field per se—take the view that by walking you can decouple yourself from the human geography that so defines contemporary urbanity. "*
Een hedendaagse navolger van Guy Debord en de situationisten, die mag, alweer, niet ontbreken in mijn kast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten