Laat mij beginnen met dit fragment:
"Toen mijn ouders zich ten slotte van kant maakten in hun cel, was ik amper tien. Ze hadden een korte afscheidsbrief voor me achtergelaten, die me werd overhandigd door hun notaris.
Liefste Maukie staat er in de aanhef, en aan het eind: Hou je taai, we leven met je mee. Een liefdesbrief. De mooiste die ik in mijn leven heb gehad. Eén passage eruit wil ik u niet onthouden opdat u er uw voordeel mee kunt doen: Er sluipen drie griezels in schaapskleren op de wereld rond: kennis, consensus en diepgang. Je zult ze pas herkennen als je groot bent. Zorg ervoor dat ze je niet verslinden en behoud je illusies!
De rest van de inhoud zal ik nimmer prijsgeven. Die is alleen voor mij bestemd en gaat mee in mijn graf."
Het is afkomstig uit het nieuwste boek van Charlotte Mutsaerts, Koetsier Herfst.
Jaren geleden las ik Rachel's rokje van Charlotte Mutsaerts. Het werd één van de boeken die je bijblijven. Het is ook één van die boeken waarvan je weet dat je het ooit opnieuw ter hand zal nemen en weer even verrukt zal lezen. Het was ook één van de boeken die een nieuwe wereld opende, dat boeken ook zo konden zijn, meer dan een rechtlijnig verteld verhaaltje (flashbacks, meerdere vertelperspectieven, achteruitvertellend, ... dat kende ik allemaal wel al), maar dit, dit was iets anders, iets nieuws, iets spannends, iets opwindends, iets moeilijker, iets gedurfder, iets speciaal. Ik was verkocht. En tot mijn schande heb ik sindsdien nog geen enkel ander boek van Charlotte Mutsaers gelezen. Hierdoor kan ik nog geen onvoorwaardelijke fan genoemd worden, of het moet van haar persoonlijkheid zijn (en haar moraal tov dieren).
Maar een boek, dat het al onmiddellijk heeft over het bewaren van je illusies, die moet nu eenmaal wel heel snel in mijn bib worden opgenomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten