Dode zielen / Gogol

Een mens moet zijn klassiekers kennen. Maar al te vaak wordt er naar hun verwezen in moderne verhalen. M.a.w. als men die oorspronkelijke verhalen, achter de moderne verhalen, niet kent, dan leest men maar een half verhaal. Ik wil ze lezen, ik wil mijn klassiekers echt heel graag kennen. Helaas zijn het net die verhalen die vaak aan de kant worden geduwd, voor later, als ik iets meer tijd heb, of, als ik niets goed meer vindt, dan heb ik nog altijd de zekerheid van een goed boek te kunnen te lezen doordat zij er altijd zullen zijn voor mij, helemaal fris te ontdekken. Ze zijn mij spaarpotje voor de oude dag, voor als het niet al te goed meer zou gaan met mij.
Gelukkig is er nog Italo Calvino* die ons toespreekt om de klassieken te lezen. Hierbij beloof ik hem mijn leven te beteren, waarom het goede bewaren voor later, waarom zouden we sparen, als we ook nu al kunnen genieten.

Een andere (Vlaamse) auteur*, met een goede smaak, raadt mij in de krant aan om Gogol te lezen. Meer nog, hij verwijt mij geen echte lezer te zijn, zonder Dode zielen* gelezen te hebben.

http://www.geocities.com/Athens/forum/7504/calvino.html

“Het is dus, naast talrijke verhalen en drie toneelstukken, bij die ene roman gebleven, maar dan wel een roman waarover je met een gerust hart kunt stellen: wie hier zijn neus voor ophaalt, verdient het niet dat hij ooit lezen geleerd heeft.”
Christophe Vekeman, Uitgelezen – De Morgen, woensdag 16 mei 2007